Ko­lej­ne kli­ma­tycz­ne ga­dże­ty to ce­ra­micz­ne anioł­ki i licz­ne ze­ga­ry, ty­ka­ją­ce w uro­czo nie­rów­nym tem­pie. Pod su­fi­tem go­spo­da­rze po­wie­si­li dzie­więt­na­sto­wiecz­ny ży­ran­dol, wy­ko­na­ny z zie­lo­ne­go szkła, któ­ry do­sko­na­le skom­po­no­wał się z zie­lo­no­-­kre­mo­wą ko­lo­ry­sty­ką sa­lo­nu. Po pro­stu cza­ru­ją­cy misz­masz. W tym baj­ko­wym po­mie­sza­niu sty­lów, za spra­wą gre­so­wych pły­tek na pod­ło­dze, imi­tu­ją­cych surowy ka­mień, od­naj­dzie­my jesz­cze od­wo­ła­nia do kli­ma­tu go­rą­ce­go Po­łu­dnia. Ca­łość łą­czy się ze sobą za­ska­ku­ją­co... har­mo­nij­nie. Bez­po­śred­nio z sa­lo­nem są­sia­du­je sy­pial­nia, któ­rą moż­na prze­sło­nić sta­ry­mi, dwu­skrzy­dło­wy­mi drzwia­mi. Dzię­ki te­mu, iż miesz­ka­nie znaj­du­je się na pod­da­szu, je­go prze­strzeń dy­na­mi­zu­ją licz­ne sko­sy su­fi­tu, two­rzą­ce ta­jem­ni­cze za­ka­mar­ki. Tam rów­nież gospodarze ukry­li mnó­stwo skar­bów. Trze­ba tyl­ko umieć je wy­tro­pić.