Klauzula informacyjna

W związku z odwiedzaniem naszych serwisów internetowych przetwarzamy Twój adres IP, pliki cookies i podobne dane nt. aktywności lub urządzeń użytkownika. Jeżeli dane te pozwalają zidentyfikować Twoją tożsamość, wówczas będą traktowane jako dane osobowe zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/679 (RODO).

Administratora tych danych, cele i podstawy przetwarzania oraz inne informacje wymagane przez RODO znajdziesz w Polityce Prywatności pod tym linkiem.

Jeżeli korzystasz także z innych usług dostępnych za pośrednictwem naszych serwisów, przetwarzamy też Twoje dane osobowe podane przy zakładaniu konta, rejestracji na eventy, zamawianiu prenumeraty, newslettera, alertów oraz usług online (w tym Strefy Premium, raportów, rankingów lub licencji na przedruki).

Administratorów tych danych osobowych, cele i podstawy przetwarzania oraz inne informacje wymagane przez RODO znajdziesz również w Polityce Prywatności pod tym linkiem. Dane zbierane na potrzeby różnych usług mogą być przetwarzane w różnych celach, na różnych podstawach oraz przez różnych administratorów danych.

Pamiętaj, że w związku z przetwarzaniem danych osobowych przysługuje Ci szereg gwarancji i praw, a przede wszystkim prawo do sprzeciwu wobec przetwarzania Twoich danych. Prawa te będą przez nas bezwzględnie przestrzegane. Jeżeli więc nie zgadzasz się z naszą oceną niezbędności przetwarzania Twoich danych lub masz inne zastrzeżenia w tym zakresie, koniecznie zgłoś sprzeciw lub prześlij nam swoje zastrzeżenia pod adres odo@ptwp.pl.

Zarząd Publikator Sp. z o.o.

Stara kamienica w Warszawie. Zobacz metamorfozę wnętrz

Autor: Urszula Tatur
08 kwi 2020 10:23

Praca ze starą tkanką architektoniczną to praca ze zbiorową pamięcią i swego rodzaju niepisane zobowiązanie. Przekonała się o tym Agnieszka Komorowska-Różycka, która przy wsparciu wspólniczki z pracowni Nasciturus design - Katarzyny Kiełek - nadała drugie życie mieszkaniu w kamienicy z początku XX w.

Warszawa skrywa architektoniczne perełki. Mieszkania pachnące secesją, imponująco wysokie, zalane słońcem, z kunsztownymi detalami – stolarką, piecami kaflowymi czy sztukaterią. Czasem można się na nie natknąć wśród anonsów o sprzedaży nieruchomości. Jednak kupno takiego kąska to temat dla odważnych. I nie tylko dlatego, że wszyscy jak mantrę powtarzają „remont starych przestrzeni to zawsze niespodzianka”. Przede wszystkim dlatego, że praca ze starą tkanką architektoniczną to praca ze zbiorową pamięcią i swego rodzaju niepisane zobowiązanie – deklaracja bycia uważnym. Przekonała się o tym Agnieszka Komorowska-Różycka, która przy wsparciu wspólniczki z pracowni Nasciturus design - Katarzyny Kiełek - nadała drugie życie mieszkaniu w kamienicy z początku XX w. Rozpoczynając nowy rozdział życia niedaleko Placu Konstytucji, zaczęła poniekąd nową drogę jako projektantka. Pracownia Nasciturus design działa już 15 lat, ale faktycznie to mieszkanie skradło serca projektantek i sprawiło, że na dobre pokochały wnętrzarskie rewitalizacje.

CZYTAJ TAKŻE: Luksusowa willa na Lazurowym Wybrzeżu. Zobacz piękny projekt

Zanim Agnieszka Komorowska-Różycka i Katarzyna Kiełek rozpoczęły trwającą 1,5 roku przygodę
z mieszkaniem na warszawskim Śródmieściu, ich pracownia specjalizowała się we wnętrzach industrialnych. Beton, stal, szkło były ich znakiem rozpoznawczym. Wdrapując się po schodach zabytkowej klatki schodowej na 3 piętro kamienicy z 1904 roku, poczuły jednak że ich ukochany dotychczas język przestaje być adekwatny. Oddychały klimatem starej Warszawy, wyczuwały jej dawny splendor i zapragnęły odkurzyć to, co pozostało z tego blasku. Nie chciały poprzestać na poprawnym odrestaurowaniu przestrzeni, stworzeniu estetycznego skansenu. Postanowiły uchwycić w projekcie ducha metropolii, którą znają i kochają; zaprojektować nową jakość, która będzie się wyłaniać w rozmowie tego, co stare, z tym, co nowoczesne.

Zresztą nie wszystko, co zastały na miejscu było do zaakceptowania. Zmieniły się pewne standardy, dlatego na pierwszy ogień poszedł układ funkcjonalny mieszkania, który trzeba było koniecznie uwspółcześnić. W oryginalnym planie 120-metrowa przestrzeń była podzielona na kilka malutkich pomieszczeń, wyodrębnionych między innymi z myślą o służbie. Projektantki połączyły je w jedną strefę dzienną złożoną z kuchni, jadalni i salonu z sąsiadującą z nimi łazienką gościnną oraz strefę intymną gospodarzy, na którą złożyły się duża sypialnia z otwartym na nią salonem kąpielowym.

Projektantki do dziś z uśmiechem wspominają akcję transportową podciągu, który okazał się niezbędny, by wzmocnić łukowaty strop po wyburzeniach. Wnoszenie 6-metrowej belki po schodach wymagało niemałej ekwilibrystyki. Bardzo żmudnym i pracochłonnym zajęciem było również skuwanie głuchych tynków i kładzenie nowych. Najmilszym etapem tego procesu było odkrycie pięknej, przedwojennej cegły, która została wyeksponowana na jednej z reprezentacyjnych ścian.
Z dużą czułością przyjrzały się także stolarce. O ile oryginalną udało się uratować (została wyposażona w nowoczesne klamki Linea Cala), o tyle okna niestety trzeba było wymienić.

Sztukaterie - charakterystyczne dla stylu epoki - stały się jednym z motywów przewodnich apartamentu. Kunsztowne wzory ozdobiły ściany i ich zwieńczenie z sufitem. Dyskretny i kunsztowny wzór projektantki wprowadziły też na frontach minimalistycznej zabudowy w kuchni. Spiżarnia wyłożona eleganckim fornirem i podświetlana ma wewnątrz mnóstwo półek i szafek cargo. Sprytnych rozwiązań jest zresztą w kuchni więcej - na wyspie zainstalowano płytę kuchenną Bora z wyciągiem umieszczonym między polami grzewczymi, a przy zlewie - baterię Franke, która składa się i chowa, nie zakłócając, gdy to nie jest potrzebne, czystych linii.

W całym mieszkaniu widać dużą lekkość w operowaniu geometrią. Projektantki wybrały do wnętrza bardzo efektowne i charakterystyczne lampy sygnowane nazwiskami największych światowych designerów. Nad wyspą zawisły trzy „pająki” od Vibii z kolekcji Ericka Levy’ego, a obok kanapy charakterystyczna lampa na ramieniu - „265” od Flos. Regularny rytm wprowadza do salonu regał na książki malowany proszkowo na czarno i wykonany przez przyjaciela projektantek. Geometria jest także widoczna w małżeńskiej sypialni - począwszy od tapicerowanego zagłówka łóżka, poprzez lampki nocne na wysięgnikach czy autorską konstrukcję przygotowaną pod prysznic. Szyba ujęta w graficzną ramę świetnie pasuje do oszczędnej armatury Zucchetti.

W całym apartamencie konsekwentnie wykorzystano te same materiały wykończeniowe, stosując grę kontrastów kolorów i temperatur. Na blacie kuchennym oraz na półce pod wiszącymi szafkami w salonie znalazł się szlachetny czarny marmur Nero Marquina z pięknym rysunkiem białych żyłek. Cienkie i do złudzenia przypominające naturalny kamień, ale dużo lżejsze mleczne spieki kwarcowe wybrano jako okładzinę na wyspie kuchennej oraz ścianach łazienki zintegrowanej z sypialnią. Na podłodze we wszystkich pomieszczeniach położono poszarzany, zabezpieczony olejowoskiem dębowy parkiet.

Projektując dla połowy duetu Nasciturus design, architektki wnętrz po raz pierwszy w dziejach pracowni mogły o wszystkim decydować same i spełniać marzenia. Dlatego pozwoliły sobie na bardziej awangardowe pomysły - wolnostojącą wannę w sypialni czy wizjonerskie wzornictwo. Kwintesencją tego ostatniego są w apartamencie projekty Marcela Wandersa – biała, przeskalowana lampa „Faro” i kwiecisty, wielkoformatowy dywan „Fool’s Paradise” od Moooi, które królują w salonie. Pytane o to, czy powtórzyłyby to doświadczenie, odpowiadają jednogłośnie: „tak, zdecydowanie, chcemy takich więcej!”.

Komentarze

Zaloguj się

Zobacz także